Category Archives: Naaien Sewing

Knuffeltas

Sinds haar geboorte heeft Lene haar Pietje. Nou, eigenlijk al vóór haar geboorte. Wat ze lang niet wist was dat ze twéé Pietjes heeft, die wij steeds wisselden voor een gelijkmatig afgeleefde look. Dat van dat afgeleefde is goed gelukt, trouwens, bij allebei de Pietjes. Kasper heeft twee keer Klaasje, het bruine en kleine broertje van Pietje. Inmiddels heet Klaasje ‘Bobo’, naar het konijn van de crèche. Kasper heeft trouwens ook ‘Aapie’. Dat is geen aap, maar een schaap. En ook daar weer twee van.  Klaasje blijft dus, door die combi-diensten met Aapie, mooier dan Pietje. Voor nr. 3 heb ik nu maar vast Koosje gekocht. Koosje is het witte broertje van Klaasje.

Lene wist tot begin van dit jaar niet dat er twee Pietjes waren, maar wél dat haar broertje twee knuffels van elk had: “Mag Kasper nu een schone schaapie?!” zou ze vragen na de zoveelste spuugbeurt van Kasper. Toen Lene ergens dit jaar zo’n spuugbeurt had en een beetje in paniek was dat Pietje vies was geworden, besloot ik dat het tijd was voor open kaart. Dus zei ik alsof het de gewoonste zaak van de wereld was “Nou, dan pak ik toch even schone Pietje voor je?”.  Ze was met stomheid geslagen. Sterker nog, ze had sterk het idee dat ze in de maling genomen werd, maar tegelijkertijd leek het allemaal ook zo logisch…. De ‘nieuwe’ Pietje werd aan nauwkeurig onderzoek onderworpen, maar Lene moest toegeven: net zo afgeleefd en oud. Alleen rook hij wat beter en dat is iets dat de dame met de fijne neus bijzonder kan waarderen. Ik vond het zelf een bijzonder grappig moment.

Enfin, al die reserveknuffels reisden tot voor kort mee in een kussensloop, diep weggestopt zodat Lene ze niet vond. Het werd tijd voor iets praktischers – met plek voor 4 knuffels, maar iets dat ook niet zoveel ruimte in beslag neemt als een kussensloop. En dus maakte ik – eindelijk tijd in mijn verlof – een knuffel-reistasje. Weer volgens mijn favoriete patroon: de open-wide zippered pouch.

konijnentas

Vlinders in de lente

Een poos geleden maakte ik voor Lene, min of meer uit mijn hoofd, een rokje. Ze mocht zelf het stofje uitkiezen en het werd oranje met bloemetjes. Voor het echte ‘mooie-meisjes-effect’ maakte ik het met organza-onderrok. Het lukte niet helemaal goed, want de bovenrok was niet wijd genoeg, waardoor die een beetje opkroop over de onderrok.Bloemenrok

Ondanks het opkruipen was de rok bij Lene een hit. Pfiew. Wekenlang wilde ze bijna geen andere rok aan, echt goed voor het moederhart. En dus besloot deze moeder tot nog een andere rok. Dit keer op basis van het patroon van La Zsazsa uit haar boek ‘Allemaal rokjes’. Lene  mocht wéér het stofje uitkiezen. Uit een vooraf geselecteerd stapeltje hè? Inspraak is leuk, maar je moet dochters niet teveel te kiezen geven, daar krijgen ze het van in hun bol… Ze was in de wolken over de vlinders – en ik ook. “Kan ik het dan morgen aan, mama?” Oef, de mama in kwestie moest nog even doorwerken. Maar het lukte.

Vlinderrok

Ik volgde eens netjes de aanwijzingen – en dat leverde me nog een keer openknippen op. Mme Zsazsa gebruikt veel betere boordstof dan ik, want die van mij lubberde zoveel uit dat het fronsrokje van de kleine-meisjes-billen afgleed. Dus deed ik er tóch een elastieken band in. Het werd wéér een hit en staat ook echt schattig. Ik deed ook nog iets héél creatiefs dat ik eerder deed. Iets waar ik zelf érg enthousiast over was. Ik flockte:

Vlindershirt

 

Énig toch?! Zegt u het nou eens! Zó leuk. Zó tevreden dat ik was. Het deed me nog dromen van toen ze klein en onschuldig was. Bijna twee jaar geleden… Nou, dat heb ik geweten. Het t-shirt is AFGEKEURD. Ze wil het niet aan. Of beter, ze wil het “mórgen wel aan, papa”. Elke dag. Toen ik probeerde te achterhalen waarom niet vroeg ik “Vind je soms de kleur niet mooi?” Waarop ze antwoordde: “Nee, en het blauw ook niet. Ik wil alleen maar roze.” Ouch. Die fase dus. Gelukkig vindt Kasper het t-shirt gewéldig. Hij heeft gelijk. En nu draagt hij de vlinders. Zodat ik niet in een hoekje mijn wonden hoef te likken…

Voor kleine meisjes

Lang geleden maakte ik twee tasjes voor kleine meisjes, toen ze grote zus zouden worden. Voor Lene was het een hit van jewelste. Ze wil eigenlijk de deur niet uit zonder haar tasje, waar ze ook een standaardpakket spullen in verzamelde: haar ‘foon’, haar fototoestel, kam en borstel, sleutels, ketting en liefst een pen. Als we weggaan doet ze van “Tás, TÁS!” en rust niet voor ze die goed om heeft. Toen we een weekend weg waren bleek de tas ook voor grote nicht Nora een enorme aantrekkingskracht te hebben, dus maakte ik er nog eens één ter ere van haar derde verjaardag.

NoraToen we bij die verjaardag aankwamen zat Nora op haar fiets met… een tas om haar nek! Verdorie… Een roze, met glitters en ‘bont’. Zo’n Disney-achtig geval waar kleine meisjes om de een of andere reden op uitslaan. Ik zag mijn paar uurtjes werk al naar de maan gaan. Maar gelukkig: Nora wilde tóch wel met mijn tas! Het hielp enorm dat haar naam er op stond: “Kijk, Lene, daar staat NORA!”. Lene keek bewonderend en niet volledig begripvol toe. Het hielp ook dat ik er wat van die Disney-achtige troep in had gestopt…. 🙂 Ja, een mens moet zijn pappenheimers kennen hè.

Tasjes

Een hele poos geleden maakte ik een aantal sjaals. Voor mijn moeder en voor een vriendin met haar dochter. Een laatste maakte ik voor een vriendin in het buitenland. Leuk voor haar verjaardag. In februari. Dat plan werd nooit meer volledig uitgevoerd, de tasjes kwamen niet af. Het pakje werd dus niet opgestuurd. Dat laatste heb ik overigens met wel meer vrienden in het buitenland, ahum.

Vorige week maakte ik het eindelijk af, want de vriendin kwam hier eten. Ik maakte me een half avondje kwaad, want de lapjes lagen al geknipt en verstevigd klaar. Een kleine anderhalf uur had ik nodig. Belachelijk dat ik die niet eerder vond… Maar goed, de tasjes naar het patroon van Noodlehead werden erg leuk. Ik gebruikte een stukje van mijn favoriete stofje. In de kleinste zit de sjaal opgevouwen!

TASJES

Rokje

Het zijn hier rare tijden. Drukke tijden, mooie tijden en soms is er een donkere wolk. De hobby’s schoten er volledig bij in, de afgelopen maanden. Net als sporten en de vrienden. Maar de zomer staat op het punt te beginnen en straks wordt het rustiger. En ik maakte een pas op de plaats. Prompt werd de naaimachine weer boven gehaald. Ooit maakte ik een jurkje voor mezelf, dat niet voldeed. Ik droeg het bijna nooit, dus ik legde het bij de trap om het weer in de stoffenkast te stoppen. En toen zag Lene het en riep “oh, móóóói!”.

*Ping* – een idee! Van het onderste deel van de jurk maakte ik dus een rokje voor haar. Zoom zat er al in, aan de omvang niets veranderd en uit de losse pols een ronding geknipt, zodat de voorkant (die hangt onder de peuterbuik) korter is dan de achterkant (die over de peuterbillen heen moet). Een rimpelrokje!

RokjeLene was zeer onder de indruk. Van de spelden (“prikken!”), van de schaar (“éng!”) en van de naaimachine. Het was ook leuk om te doen met de kinderen er bij en oma om aan Lene wat uitleg te geven, want het vroeg weinig denkwerk. Lene was vanochtend apetrots en holde bij de crèche naar binnen om de rok te laten zien. Genieten dus. En poseren moest met mama’s zonnebril 🙂

Rokje 2

 

Het is nogal een verschil hè, met bijvoorbeeld déze rokjesfoto.

Maten: buikomtrek 48 cm, lengte voor 18 cm, lengte achter 24 cm en bij de zijnaden ongeveer 21 cm. Ik heb de breedte van de stof niet gemeten, maar dat nam ik dus uit mijn jurkje en het zal ongeveer 2x 85 cm zijn geweest, zodat er nu lekker veel rimpels zijn.

 

euh… hallo?

Hallo? Iemand hier?? Oh, zó lang als ik hier niet om de hoek kwam piepen… Ik durfde bijkans niet meer op mijn eigen blog te kijken, uit schuldgevoel! En inderdaad: de naaimachine staat stof te vangen en de stoffen… niet. Ergens in januari, vlak na het vorige bericht deed ik namelijk iets geweldigs: ik ruimde de hele stoffenkast op. En ik mijmerde, over alle projecten die ik dan meteen daarna ging doen. Maar toen. Toen werd ik voorgedragen voor een nieuwe baan. En kreeg ik een andere nieuwe baan. Maar ook die eerste baan, dat is namelijk meer een bijbaan. En nu is het opeens nogal… euh… druk!! Maar zo leuk!!

Het enige nadeel is dat ik niet echt aan naaien toekom. Helemaal niet omdat het ene kind het andere aflost, met ziek zijn. Dus de vrije uurtjes worden anders opgeslokt dan met leuk fröbelen. Gelukkig maakte ik vlak voor de storm nog een hele reeks sjaals. En twee daarvan gaf ik cadeau aan een lieve vriendin met veel meer fotografisch talent dan ik zelf heb. Kan ik jullie toch nog iets tonen: twee cirkelsjaals, één voor moeder, en één voor de dochter.

IMG_2242

Voor Linde

Er werd een lief klein meisje geboren met een mooie naam: Linde. Ik kocht voor haar een geel-met-witte-stippen rompertje en dat deed me besluiten een pakje te maken met mijn favoriete stof. Ik volgde haar aanwijzingen voor een grote ‘wide-open zippered pouch’ en flockte nog eens, met diep donkerblauw. Linde

In het zakje stak ik naast een mutsje en het rompertje ook nog een knuffelkonijntje. Ik had hier een konijntje gezien, maar kon er geen werkende link naar een patroontje bij vinden. Dus heb ik het zelf getekend. De pootjes moeten volgende keer wat breder, want die waren eigenlijk te iel om goed te kunnen keren. het konijntje is gemaakt van een t-shirt dat niet goed paste, een overtollige badjas en wat lintjes. Lieve Linde bleek alleen maar met een doekje over haar ogen te willen slapen, dus het konijn was een schot in de roos 🙂

Konijntje