Category Archives: Diverse

Wollige tip, iemand?

Bedankt voor jullie lieve berichten over de nieuwe uitdagingen en ook de nieuwe look van het blog! Over dat laatste ben ik nog niet helemaal tevreden, want de letters zijn een beetje van het formaat blinden en slechtzienden. In onze familie niet helemaal onterecht, maar toch. Wordt vervolgd…

In het kader van voorlopig-de-laatste-donderdagmiddag-vrij (en zon) waren Kasper en ik vanmiddag op de hei bij Blaricum. Daar zijn ook schapen. Hele lieve, bijzondere schapen. We liepen zomaar opeens midden tussen de bolletjes wol op poten. Deze twee op de voorgrond snuffelden aan Kaspers maxicosi toen ik hem even alleen had gelaten om een foto te maken.  Ze schrokken zich een hoedje toen hij opeens hard giechelde!

En nu we het toch over wol hebben… Vorig jaar kocht ik in Kopenhagen deze wol:

Het is echt héle mooie roomwitte wol van 30% zijde en 70% wol. Superzacht bovendien. Het moet gebreid worden met pennen 6-7 en ik heb 5 strengen van elk 140 meter. Maar….. ze zijn zo mooi dat ik er niet toe kom om te beslissen wat ik er mee wil doen. Hebben jullie ideeën? Ik zou er een babydeken van hebben kunnen breien, maar mijn kinderen hebben inmiddels genoeg dekens en een nieuwe baby is niet in zicht. Iets voor mezelf zou ook leuk zijn, maar het is wel besmettelijke wol natuurlijk. Dus, wie oh wie heeft hét idee?!

Een nieuw tijdperk

Volgende maandag begin ik met een nieuw project. De zeer gewenste nieuwe baan. Maanden keek ik er naar uit. Deze week is dus ‘de laatste’. De laatste week thuis, de laatste week voor mijn grote avontuur. Maar dat nieuwe tijdperk brak toch vandaag al aan, want vandaag was De Eerste Keer.
De eerste keer dat mijn kleine man naar de opvang ging. Hij deed dat geweldig. En ik had niet anders verwacht. Maar dat met die Eerste Keer ook het tijdperk van de drukke ochtenden en avonden een nieuwe lading krijgt – nóg een slagje drukker – daar keek ik niet naar uit. En dat ook nog in de herfst, met die dagen die vreselijke donkere ochtenden. Ik háát opstaan in het donker: mensen zijn daar niet voor gemaakt!

Deze week oefenen we, is het generale repetitie. Vanochtend zijn we alvast geslaagd.
En zo kwamen we thuis:

20120924-202315.jpg

Voor Kasper maakte ik ook een schriftje. Flockfolie leent zich niet alleen voor het plakken op stof, op boekjes met een ruwe kaft (linnen, karton) plakt het ook goed.

20120924-202455.jpg

Klaar om de nieuwe avonturen in vast te leggen!

De tegel, Ted en een kussen

Bloggen over cadeautjes die we hebben gekregen voor Kaspers geboorte is een risicovolle bezigheid. We kregen al zoveel, soms gekocht en soms zelfgemaakt. Allemaal met liefde uitgekozen en allemaal zéér gewaardeerd. Het is eigenlijk niet eerlijk om sommige cadeaus een podium te geven en andere niet. Zo zijn er de super-geslaagde vos-knuffel: gekocht nog vóórdat het geboortekaartje bekend was en ik vossenstoffen begon te verwerken. En de zelfgemaakte appelslab. En de mooie boekjes, kleertjes, schoenen, zelfgemaakte broekjes en mutsjes, etc. etc. Dank dank dank, dus.

Maar ja, nu ik blogde over de pixie-muts wil ik toch ook nog wat andere cadeautjes in het zonnetje zetten. Voor Lene maakte mijn übercreatieve tante een mozaïek geboortetegel. En voor Kasper deed ze dat ook. De tegels maakt ze altijd op basis van het geboortekaartje en wij hebben daarvoor bepaald geen eenvoudige kaartjes uitgekozen. Maar geslaagd is ze!

En passant werd er ook nog een beer gebreid – die oorspronkelijk Vera bleek te heten maar meteen is omgedoopt tot Ted.

En toen Lene werd geboren maakte Jana een dekentje van vilt met haar naam daarop geflockt. Nu maakte ze voor Kasper een kussen, ook weer met zijn naam en met stoere auto’s.

Verrassing

Wauw, wat een verrassing kreeg ik gisteren! Lisa van het blog Creaties van Lisa deed me het Liebster Blog-award toekomen. Lisa is een creatieve duizendpoot die prachtige dingen maakt en zij kreeg de award dus helemaal terecht. Ga er zeker eens kijken om te zien wat voor moois zij allemaal maakt. Ik voel me vereerd dat ze mij, samen met nog twee andere alleskunners, uitkoos om in de bloemen gezet te worden. Anneke en Monique, ook gefeliciteerd hoor!

En dat net nu ik me bedacht dat ik dus tóch nóg meer berichten had moeten voorbereiden om tijdens de kraamtijd dit blog nog een beetje levendig te houden, want zoals ik schreef wordt de mogelijkheid om mooie spullen te maken hier nogal beperkt door de ritmes van de twee doerakken. Waarvan er één nou nét de fase van ‘veel krampjes’ in bleek te gaan……

De ‘Liebster Blog’ moet door bloggers doorgegeven worden aan andere bloggers en ik heb gekozen om het maar aan één ander blog door te geven. Het blog mag (nog) niet te populair zijn – en dat is nog best moeilijk. Zoveel blogs volg ik nou ook weer niet… Maar ik heb gekozen voor één blog met heel veel mooie spullen en tóch minder dan 200 volgers (dat is de regel), namelijk het blog van Jo Chapeau: Jo maakt hele mooie hoedjes, ik heb er ooit één gekocht waar ik héél blij mee ben! Echt eens gaan spieken om te genieten van al dat moois.

En verder hoop ik snel weer wat te kunnen posten van mijn creaties, tussen de bedrijven door werk ik (een beetje…) aan:

  • het uit de knoop halen van de wol die Lene in haar grijpgrage vingertjes had gekregen, zodat ik eindelijk die omslagsjaal af kan maken en hier kan laten zien;
  • een lentejasje voor Lene;
  • een tutorial en patroon voor een wikkeldeken voor baby’s, want die van mij wordt hier heel veel gebruikt;
  • een heuse ‘give-away’, in combinatie met dat patroon voor die wikkeldeken;
  • een cadeautje voor mezelf, voor de Man in Huis en voor een vriendin.

Zo’n luxe!

Ik ben een heel verwend meisje, dat zei ik al eerder. Daar is dit nog maar eens het voorbeeld van – de nieuwe duo-kinderwagen is gearriveerd!!

We kregen die cadeau van opa en oma, die hem al bewonderd hebben en er vast naar uitkijken ook eens met de-wagen-volgeladen op pad te gaan. Ik in ieder geval wel, zoals ik ooit al schreef: it’s all about mobility! Met zo’n mooie nieuwe wagen is één nieuwe hobby van Lene me een doorn in het oog: in de oude wagen wil ze nog wel eens op de valbeugel gaan zitten kluiven of ‘sabberen’, zoals mijn Vlaamse vriendinnen zo mooi zouden zeggen. Dus besloot ik hoesjes te maken die af en toe in de was kunnen en voorkomen dat Lene daadwerkelijk stukjes rubber afkluift. Met een paspeltje, en gevoerd met een oude molton. Heb ik me daar toch bijna een hele dag hoesjes zitten naaien…. alsof ik niets beters te doen heb! Maar wel mooi hoor, de wagen is er nog sjieker door!

Edit: Dit heb ik natuurlijk vóór de bevalling geschreven hè, denk maar niet dat ik nu hoesjes zit te naaien hoor….. Ik heb er trouwens ook nog een bijpassend lakentje bijgemaakt!

Voor wie een vriendin met een bugaboo wil verrassen: voor de steunbeugel van de duo-wagen donkey heb ik lapjes van 29 x 18 geknipt: twee lagen katoen en één laag molton daartussen. Het beste kan je over de hele breedte klittenband stikken, door de afgeronde vorm van de beugels. Voor de enkele bugaboo, de cameleon, moeten de lapjes 34 x 20 meten, want die beugel is groter.

Fred

Meet Fred the Fox.

Fred is een vilten vos die ik maakte tijdens een workshop ‘droogvilten’, georganiseerd door mijn nichtje. Een uitje met mijn tantes, mijn zus en moeder en het betreffende nichtje uiteraard. Droogvilten: het is in een bolletje wol prikken met een naald tot er iets toonbaars uit voortkomt. Het was hilarisch om eens te doen, maar ik denk niet dat jullie hier nog veel vilten beestjes hoeven te verwachten. Wij hebben niet echt (ruimte voor) een tentoonstellingstafeltje hier thuis, dus wat doe je met die gevilte beestjes, poppen, figuren…?! Enfin, om in het babythema van zondag te blijven, maakte ik een vosje. Oh en een paaskuiken, als eerste makkelijke project om eens te oefenen.

Fred komt ergens bij / boven / naast de wieg. Kuiken… moet nog een functie krijgen.

Een beetje zon voor de achterkleinzoon

Rens’ oma had 7 achterkleinkinderen: allemaal meisjes. Helaas maakt ze de geboorte van de eerste achterkleinzoon (“Meisjes zijn leuk hoor, maar minstens één jongen is toch ook wel heel leuk”) niet meer mee; ze is onlangs overleden. Bij het opruimen van haar huis kwam er onder andere een oude wollen deken bovendrijven, in een hele mooie zonnige kleur geel.

De deken was duidelijk oud en een beetje aangetast door de motten, maar ik zag er meteen een ledikant-dekentje in voor oma’s toekomstige achterkleinzoon. Ik mocht hem hebben en bracht hem naar de stomerij, waar hij gelukkig niet verder uit elkaar viel. Eigenlijk was een groot deel van de deken nog van hele mooie kwaliteit! Zo vind je ze niet veel meer…

Ik knipte een dekentje van 90 x 130 uit, waarbij ik gelukkig de ergste gaatjes kon ontwijken. En toen haakte ik er een schulp-rand omheen met groene en blauwe wol, naar het voorbeeld van een mooie deken van het Deense merk Rice die ik ooit kocht.

Het resultaat is echt heel leuk: een zonnige deken van de overoma voor haar achterkleinzoon! Ik ga denk ik ook nog de naam van de baby er op borduren (ook handig om het enige gaatje dat ik niet kon ontwijken te maskeren…), maar dat doe ik als jullie niet meer meekijken… 😉

2011 – wat een jaar!

Het was me het jaartje wel, dat 2011. Er werd een kindje geboren, één echt ‘made by Jo’ en ons gezin werd niet alleen uitgebreid met dat mooie rooie wonder, maar ook met Konijn. We vonden een nieuw evenwicht en gingen weer aan het werk. Lene en haar vader bouwden aan hun band tijdens zijn verlof – en nog ver daarna.

Ik was beginnen bloggen ergens eind 2010 en dat begon als een project om ‘far-away friends’ op de hoogte te houden van het groeiende wonder in mijn buik, maar al snel werd het een manier om Lene te tonen en daarna om ook handgemaakte frutsels te showen. Een vriendin naaide prachtige spullen voor Lene en voor haar eigen dochtertje en stak mij aan om de naaimachine weer eens uit het stof te halen.  Zij stuurde me wat ‘naaiblogs’ toe en toen grepen de blog- en naaimicrobe me pas echt. Ik naaide wat van tafelzeil en deed een klein projectje en verzamelde wat moed voor een ‘echt project’: een baby-broekje. Vanaf toen was het hek van de dam, hoewel de productie die ik draai lang geen pas kan houden met de plannen die ik maak. Hier is een greep uit wat ik onder andere maakte:

Op bloggebied zet ik kleine stappen: de foto’s worden wat beter (maar zijn soms nog ronduit slecht, excuses!) en aan het uiterlijk van het blog wordt gesleuteld. Ik kreeg meer virtuele bezoeken naarmate het jaar vorderde en ook wat meer reacties, die echt heel erg leuk zijn. Er zijn ook raadsels, zoals hoe het kan dat 93 bezoekers al de pdf met de uitleg over het mega-granny-square dekentje downloadde – en niemand van hen reageerde in de comments of al eens postte dat ze het ook maakte. Is het bij nader inzien heel lelijk? Of is de uitleg heel onbegrijpelijk?? Hetzelfde geldt voor de uitleg over het haken van een paddestoel-rammelaar, waar toch ook al 60 mensen interesse voor toonden. Ik heb duidelijk nog veel te leren… Aan echte naai-tutorials waagde ik me nog niet. Je moet er goede foto’s voor maken (ahum), geordend te werk gaan (…) en liefst een patroon kunnen digitaliseren: een kunst die voor mij voorlopig een raadsel blijft. Maar binnenkort stort ik me er eens op – want ik heb nog wel wat plannen op dat gebied!

Het tweede wonder van 2011 was de nieuwe zwangerschap. Wat een zegen!! Het husselde de planning danig door de war, maar we zijn super-, superblij. En het gaf inspiratie voor nieuwe baby-dingen. Ondertussen werkten we: het Lief draaide dubbele diensten (thuis en op het werk) en ik probeerde Het Werk-Project af te maken. Dat dat lukte op 1 december moge het derde wonder heten. 2011 was een jaar van nieuwe dingen en ingrijpende maar mooie gebeurtenissen. Het was een jaar van genieten en afzien en pieken en dalen, maar het eindigt zonder twijfel nóg veel beter dan het begon.

2012 belooft alweer een jaar van nieuwe dingen te worden – zo mogelijk nog onvoorspelbaarder dan het vorige. Eén ding is zeker: er wordt gebroed op een nieuw wonder… (update volgt binnenkort) Bedankt dat jullie met me meelezen en ook voor alle leuke en lieve commentaren! Ik wens jullie allemaal een prachtig, gezond en gelukkig 2012.

My new little hat

(english below)

Normaal pronk ik hier graag met mijn eigen veren, maar nu is het eens een keer iets van een ander. Om te tonen dat dat bloggen nog helemaal niet zonder financiële risico’s is, bijvoorbeeld… Via een ander blog kwam ik eens op het blog van Jo Chapeau terecht. Ik ben wel van de hoedjes en zette het blog in mijn bookmarks. Nooit moeten doen natuurlijk. Meteen de tweede keer dat ze daarna een berichtje plaatste was ik helemaal verliefd:

Een hoedje kleurtje baksteen! Helemaal MIJN hoedje!!!! En dus mailde ik Jo, of ik het mocht kopen vóórdat het naar de Bazar in Gent zou gaan. Phew, dat mocht. Afgelopen woensdag kwam het aan.

Ik had me een fotosessie in het bos voorgesteld, met zon en een groot blad om voor mijn gezicht te houden, zodat ik niet zo onnozel zou hoeven grijnzen… Maar de zon scheen alleen maar als ik moest werken, dus deed de eeuwige appelboom weer dienst als achtergrond. Ik overwoog alleen de achterkant te fotograferen, maar de bloem is ook zo mooi dus dat kon echt niet. Enfin, u ziet het nu zelf: mooi hoedje hè…!? Ik voel het begin van een verzameling aankomen…….. (Jo heeft nu ook een prachtige in de kleur petrol op het blog staan!)

English

I show you what a blog can do: it makes you spend money unexpectedly on things you don’t really NEED. On very very pretty things… I bought this brick-red little hat from Jo Chapeau, a Belgian lady who makes beautiful hats. I saw it and was in love with it!! What do you say: it’s MY hat for real, isn’t it?