Monthly Archives: March 2012

Sjaal

Een sjaal, vraagt u zich af, net nu het lente wordt?! Juist. Een sjaal. Een lentesjaal voor de Man In Huis. Die regelmatig pakken draagt en nu het beter weer wordt nog wel eens zonder jas (want onhandig over een jasje) op de fiets wil stappen. Maar dan is het nog best fris, ‘s ochtends. Een hele tijd geleden zag ik dat er een hele mooie stoffenlijn op de markt kwam met stoffen die heel geschikt waren voor mannenprojecten.  Die zijn inmiddels ook in Nederland leverbaar en dus maakte ik een sjaal voor De Man die goed bij zijn pakken zou passen.

Afbeelding

Ik voerde de sjaal met hele mooie grijs-blauwe fleece die ik kocht bij de plaatselijke stoffenwinkel met partijenverkoop en die van een kwaliteit is die ik verder nergens anders vond. Het is lekkere dikke fleece – maar dat is tegelijkertijd ook het nadeel. Samen met de gele paspel werd het geheel een beetje stijver dan ik had bedacht.

Afbeelding

Gelukkig staat de sjaal toch mooi. Ik vind de stof echt superhip, en de gele paspel maakt het net een beetje minder serieus. Knappe man heb ik hoor… (maar daar ziet u dan weer weinig van op deze foto, hahaha)

Gehaakt dekentje nr. 2

Een lieve vriendin van mij is ook zwanger. Net als ik heel zwanger en net als ik… uitgerekend op 19 april!! Haar oudste kindje is vier weken ouder dan Lene, wat een toeval niet? Wéér tegelijk zwanger! Voor dit kindje wilde Vriendin graag een gehaakt dekentje van ‘granny squares’, maar ze voorzag dat ze te weinig tijd ging hebben. Ik zocht net een nieuw haakproject, dus ik heb me wat opgedrongen en mocht het dekentje haken. Dit is het resultaat!

Het was een behoorlijke klus. Uiteindelijk haakte ik een dekentje van 40 vierkantjes – maar ik haakte in totaal 52 vierkantjes, waarvan ik er 12 weer uithaalde omdat ik de kleurencombinatie niet goed vond. Ik hechtte ruim 400 draadjes af en begon minstens 6 keer overnieuw met de schulprand. De Man vroeg zich bij momenten wel af of het dekentje ooit af ging komen. Tsss…

Het dekentje is wat groter dan ik plande: het is 75 x 115 cm. Ik plande ongeveer 65 x 90 cm. Dat komt door de manier van lapjes aan elkaar haken die ik heel mooi vond en die ik hier leerde. Er omheen zette ik nog een rand van 4 toeren: twee witte ‘gewone granny’s’ en twee roze toeren: één toer granny’s en één toer schulpjes.

De wol kozen we samen, want die moest natuurlijk bij het kamertje passen. Vandaag gaf ik het dekentje af, vlak na het begin van ons verlof. De baby moet nog even blijven zitten, maar over een paar weken kan ze warm en knus in mijn dekentje! Ik ben er echt trots op. Het viel enorm in de smaak, gelukkig maar.  En een beetje blij dat ik geen deken voor een tweepersoonsbed hoefde te haken…. 😉

[technische details volgen later]

Pauwenbroek

Sinds zij een tas maakte met pauwenveren-stof was ik een beetje verliefd op de ‘peacock feathers‘ van Monaluna. Alweer een dure designstof zeg, het moet niet gekker worden. Maar voor een Belangrijk en Feestelijk Ding kreeg ik onlangs héél veel cadeaubonnen van een mooie online stoffenwinkel – en dus een vrijbrief om die stoffen te kopen!  Ik besloot er in ieder geval een broek voor Lene van te maken. Ik werk nog steeds een beetje volgens haar methode, maar de maten en verhoudingen neem ik over van een broek die op dat moment goed past. En verder pas ik van alles aan. Van boordstof ben ik een groot fan. Dat wil zeggen, niet als ik aan het naaien ben – vloeken, jong, vloeken… Maar met aan en uit trekken wel ideaal. Dit keer deed ik ook elastiek in de pijpen, zodat die boven de schoenen blijven: wel zo handig bij een dreumes die druk aan het oefenen is met staan-met-losse-handen en lopen. Eens we dat op de foto krijgen leest u daar meer over…

Ik voerde de broek met tricot, hij is dus al meer geschikt voor lenteweer. Ik deed mijn uiterste best om de print mooi gelijk te laten lopen, maar dat leverde nog wel wat stress op. Op de stof leek die print alleen maar schuin te willen lopen. Toevallig zag ik vanmiddag in een oud boek van oma allemaal ingewikkelde tips om ‘de stof weer recht te krijgen’, maar toen zat de broek al in elkaar. Uiteindelijk is het gelukkig redelijk gelukt. Ook de boordstof zit (aan de buitenkant 😉 ) netjes vast:

Laat Lene nou vandaag thuis komen met een bovengemiddeld gore broek en afgeschaafde schoenneuzen…. Ah, lekker weer = buiten rondkruipen: dat is nieuw in het repertoire!! En ook: ARGH, BUITEN op de stenen kruipen? Mijn pauwenveren? Neeeee…  even niet voor naar de crèche, deze broek. Tot het kind fatsoenlijk rondstapt buiten. Tss…

Fred

Meet Fred the Fox.

Fred is een vilten vos die ik maakte tijdens een workshop ‘droogvilten’, georganiseerd door mijn nichtje. Een uitje met mijn tantes, mijn zus en moeder en het betreffende nichtje uiteraard. Droogvilten: het is in een bolletje wol prikken met een naald tot er iets toonbaars uit voortkomt. Het was hilarisch om eens te doen, maar ik denk niet dat jullie hier nog veel vilten beestjes hoeven te verwachten. Wij hebben niet echt (ruimte voor) een tentoonstellingstafeltje hier thuis, dus wat doe je met die gevilte beestjes, poppen, figuren…?! Enfin, om in het babythema van zondag te blijven, maakte ik een vosje. Oh en een paaskuiken, als eerste makkelijke project om eens te oefenen.

Fred komt ergens bij / boven / naast de wieg. Kuiken… moet nog een functie krijgen.

Lekker warm

Een hele tijd geleden kocht ik voor het eerst ‘sjieke stoffen‘, waaronder de inmiddels in blogland beroemde vosjesstof. En ik vertelde dat ik voor de vosjes een plan had, maar wilde op het blog toen nog niet verklappen dat ik weer zwanger was. De vosjes waren bedoeld voor de nieuwe baby. Nu maakte ik er twee kruikenzakken van, waarvoor ik onlangs die tutorial maakte.

Ik vond het wel spannend om te beginnen met knippen, zo een mooie stof…. Eigenlijk is die bedoeld om in de kast te hebben en er af en toe uit te halen, om overheen te aaien, te bewonderen en weer terug te leggen. Maar in deze vorm zijn ze toch ook heel schattig. De kruikenzakken zijn gevoerd met een witte Zeeman-handdoek en lekker isolerend zonder te dik te zijn. Ze passen qua kleur echt heel mooi bij het dekentje dat ik gebreid heb.

Dat wordt echt een mooi wiegje!! 🙂

35 Weeks

(english below)

Ik ben nu 35 weken zwanger. Maandag hadden we een liggingsecho en naar het schijnt wordt de nieuwe baby een dikkertje. Nou was Lene bij haar geboorte (3540 gram bij bijna 38 weken) ook al niet zo’n kleintje, dus verbaasd ben ik niet. Deze baby is wel wat … euhm… agressiever. Of sterker. Hij trapt me regelmatig zo dat het echt zeer doet! Inmiddels begin ik ook die beroemde nesteldrang te krijgen: alles moet in orde en wel gisteren! Dat is toch al gauw zo’n 2,5 maand later dan ik dat de vorige keer had, constateerde de Man in huis. 😉

Lene vindt de buik wel makkelijk, om op te klimmen en om op te zitten als ik haar til. Wat overigens steeds zwaarder wordt. De beer die ik hieronder vastheb is gebreid door de moeder van de IJslandse buurvrouw, schattig hè?! Ze maakte ook een pop voor Lene. En de oorbellen werden me opgestuurd door Deense vrienden: ik ben een verwende dame.

English

I am now 35 weeks pregnant. Lene was two weeks early, but it could well be that this little one will stay put until 42 weeks, who knows… It is quite an aggressor in any case: he kicks me so hard sometimes! Or, let’s call it determined. It seems that it is a chubby baby already and I’m not surprised: Lene weighted 3540 grams at 38 weeks as well. By now, I’m in this phase of ‘nesting’: making everything in order for the baby. The Husband concluded that this was some 2,5 months later than I had it with the last pregnancy 😉

Lene thinks the belly is a great place to sit, although she is becoming a little bit too heavy  to carry (she thinks differently about that). The bear I am holding was knitted for me by the mother of my neighbour. Cute, no? Too bad the pattern is in Icelandic… The earrings I’m wearing were sent to me by Danish friends, they are so pretty! I’m a spoiled little big girl…

Een beetje zon voor de achterkleinzoon

Rens’ oma had 7 achterkleinkinderen: allemaal meisjes. Helaas maakt ze de geboorte van de eerste achterkleinzoon (“Meisjes zijn leuk hoor, maar minstens één jongen is toch ook wel heel leuk”) niet meer mee; ze is onlangs overleden. Bij het opruimen van haar huis kwam er onder andere een oude wollen deken bovendrijven, in een hele mooie zonnige kleur geel.

De deken was duidelijk oud en een beetje aangetast door de motten, maar ik zag er meteen een ledikant-dekentje in voor oma’s toekomstige achterkleinzoon. Ik mocht hem hebben en bracht hem naar de stomerij, waar hij gelukkig niet verder uit elkaar viel. Eigenlijk was een groot deel van de deken nog van hele mooie kwaliteit! Zo vind je ze niet veel meer…

Ik knipte een dekentje van 90 x 130 uit, waarbij ik gelukkig de ergste gaatjes kon ontwijken. En toen haakte ik er een schulp-rand omheen met groene en blauwe wol, naar het voorbeeld van een mooie deken van het Deense merk Rice die ik ooit kocht.

Het resultaat is echt heel leuk: een zonnige deken van de overoma voor haar achterkleinzoon! Ik ga denk ik ook nog de naam van de baby er op borduren (ook handig om het enige gaatje dat ik niet kon ontwijken te maskeren…), maar dat doe ik als jullie niet meer meekijken… 😉

Opa heeft dienst

Wij zijn gezegend met (groot)ouders die dolgraag op hun kleinkinderen passen. En met een opa die voor oppassen in zijn eentje zijn hand niet omdraait én dichtbij woont. Voor Bartje – die iets verder woont – is opa ook al een vaste waarde. Hij wordt soms voor een dag langs gebracht en als er dan een wandelingetje nodig is – voor opa of voor Bart – dan is ons huis nog wel eens een mooi doel. En zo kwam het dat opa opeens allebei zijn kleinkinderen zat te vermaken!

Wat denken jullie, dat ziet er uit alsof er nog makkelijk een kleinkind bij kan, niet?! 🙂