Gelukkig is het nog geen lente

Ja, ik weet het: iedereen is aan de lente toe. Ook wij. Kasper zou wel eens iets langer dan 30 seconden zonder snot op zijn bovenlip willen zitten. Lene wil meer naar BUITEN!! En wij willen dat allebei ook. Maar toch. Als ik dan toch één klein voordeel aan die verlengde winter mag noemen? De muts. De muts die ik op de pennen zette op 19 december, om rond de kerst even af te maken. Dacht ik. Een lapje van 17 * 37 centimeter, notabene… Om je dood te schamen. Enfin: dit werd het.

Het was zelfs te koud om buiten te poseren! Echt, die muts gaat nog van pas komen deze week.

 

En zo vertrokken ze vanochtend samen. Twee elfjes. Met snot.

 

euh… hallo?

Hallo? Iemand hier?? Oh, zó lang als ik hier niet om de hoek kwam piepen… Ik durfde bijkans niet meer op mijn eigen blog te kijken, uit schuldgevoel! En inderdaad: de naaimachine staat stof te vangen en de stoffen… niet. Ergens in januari, vlak na het vorige bericht deed ik namelijk iets geweldigs: ik ruimde de hele stoffenkast op. En ik mijmerde, over alle projecten die ik dan meteen daarna ging doen. Maar toen. Toen werd ik voorgedragen voor een nieuwe baan. En kreeg ik een andere nieuwe baan. Maar ook die eerste baan, dat is namelijk meer een bijbaan. En nu is het opeens nogal… euh… druk!! Maar zo leuk!!

Het enige nadeel is dat ik niet echt aan naaien toekom. Helemaal niet omdat het ene kind het andere aflost, met ziek zijn. Dus de vrije uurtjes worden anders opgeslokt dan met leuk fröbelen. Gelukkig maakte ik vlak voor de storm nog een hele reeks sjaals. En twee daarvan gaf ik cadeau aan een lieve vriendin met veel meer fotografisch talent dan ik zelf heb. Kan ik jullie toch nog iets tonen: twee cirkelsjaals, één voor moeder, en één voor de dochter.

Mijlpalen

Wij vierden hier nog weer eens twee mijlpalen. De tweede verjaardag van Lene was er één volgens het boekje, met kaartjes, cadeautjes, taart, “NOEP!!” (snoep), slingers en visite. De kleine broer sliep tijdens het grootste deel van het feestje en dat was best prima. En de kroon beviel beter dan vorig jaar.

We komen van ver, niet te geloven hoe hard het gaat. En konijn zag er ook een stuk jonger uit, toen.

En Kasper is langer uit de buik dan in de buik. Hij is trouwens ook al langer verkouden dan dat hij niet verkouden was, het arme schaap. Zijn hoofd lijkt een onstopbare hoeveelheid snot te bevatten. In de woorden van Lene: “baby! ‘not! bah”.

 

Voor Linde

Er werd een lief klein meisje geboren met een mooie naam: Linde. Ik kocht voor haar een geel-met-witte-stippen rompertje en dat deed me besluiten een pakje te maken met mijn favoriete stof. Ik volgde haar aanwijzingen voor een grote ‘wide-open zippered pouch’ en flockte nog eens, met diep donkerblauw. 

In het zakje stak ik naast een mutsje en het rompertje ook nog een knuffelkonijntje. Ik had hier een konijntje gezien, maar kon er geen werkende link naar een patroontje bij vinden. Dus heb ik het zelf getekend. De pootjes moeten volgende keer wat breder, want die waren eigenlijk te iel om goed te kunnen keren. het konijntje is gemaakt van een t-shirt dat niet goed paste, een overtollige badjas en wat lintjes. Lieve Linde bleek alleen maar met een doekje over haar ogen te willen slapen, dus het konijn was een schot in de roos

Kerst

Hopelijk hebben jullie allemaal een fijne kerst achter de rug. Wij hadden hier een creatieve kerst! (Sorry voor het flitslicht: het was óók een grijze kerst.)

 

Iedereen bedankt om hier af en toe op mijn blog te komen spieken en soms te reageren. Ik vond het dankzij jullie een gezellig blogjaar! Ik wens iedereen een creatief, gezond en gelukkig 2013!!

Pippi Langkous

Hoewel ik de vergelijking vroeger niet direct heel positief vond, ben ik nu wel een beetje fan van Pippi Langkous. Toen we een paar jaar geleden in Zweden waren en ik daar een dikke kousenbroek van het Pippi Langkous-soort zag, was die dus snel gekocht. Maar het ding zakte af, was te warm en belandde onderin de kast. Dus ging de schaar er in en werd het een legging voor de dochter. Die dweilt nog wat meer over de grond dan ik en kan dus wel een warme legging gebruiken.

Ik gebruikte mijn nieuwe lockmachine om de twee delen aan elkaar te zetten en belde lyrisch mijn moeder: GEWELDIG! Daarna stikte het ding geen naad meer fatsoenlijk. Niets. 15 keer inrijgen ten spijt, ik kreeg hem niet meer werkende. Grrrrrr….. Ik belde nog eens mijn moeder en die raadde me – op basis van mijn stemgeluid – aan om er vooral mee te stoppen voor die avond. En zo geschiedde. Enfin, de zomen gingen toch met de tweelingnaad en de zigzag van de gewone machine deed de rest. En ziet u hoe geweldig ik de print liet doorlopen…!?

Haak-pixie

Ik haakte nog eens een mutsje, met restjes wol die hier nog lagen. Ik haakte een nieuw steekje, losjes afgekeken bij ons huisleverancier van hoeden en mutsen. Haar ‘pukkeltjes’ lukten wat beter, ik moet daar nog eens raad over vragen. Ik gebruikte een steek die popcorn stitch werd genoemd en leerde dat hier. Kasper speelde weer van model en ik leerde inmiddels dat het bij het maken van foto’s helpt als je je kind voor een filmpje zet. Maar dan kijken ze je niet aan, natuurlijk, en kijken ze een beetje dommig: op alle foto’s hing Kasper’s mond open.

Een pixiemutsje in deze versie is eigenlijk een makkie, zij maakte al eens een beschrijving. Mijn lapje was 35 x 16 cm groot, en het is wat groot voor een kersverse boreling, maar voor Kasper past het prima  Ik haakte nog een nekbandje er aan en zette dat vast met een mooi wijnrood bolletje dat op de foto hierboven helaas een beetje door een bol wangetje aan het zicht wordt onttrokken.